مخاطب اصلي مقالات ايام، و پاسخ به چند ايراد

مخاطب مقالات ايام 29 (كه به تبيين دقيق و علمي تاريخ بهائيت و عملكرد سران آن در 160 سال اخير اختصاص دارد) در درجه نخست، ملت شريف و هوشمند ايران است كه اكثريت قاطع آن مسلمان (و پيرو آيين تشيع)اند و از جان و دل، به حضرت حجت ابن الحسن العسكري «عجل الله تعالي فرجه الشريف» عشق مي‌ورزند و نياز دارند با ماهيت و مواضع سياسي و فكريِ فرقه‌اي كه شخصيت و موجوديت آن حضرت را انكار كرده و موضوع انتظار و فرج ايشان را منتفي مي‌شمارد، دقيقاً آشنا شوند و راه را از چاه بشناسند.

علاوه بر اين، «ايام» به سنت معمول خويش، در انتخاب و طرح موضوعات ويژه خود، مناسبتهاي تاريخي روز و ماه را در نظر مي‌گيرد و چون انتشار ايام 29 با شب ولادت فرخنده حضرت امام مهدي «عج» مقارن بود، طبعاً مناسبتي بهتر از موضوعات مربوط به آن حضرت وجود نداشت. از اين رو، صفحات دوم و سوم «ايام» نيز، به بحث تاريخي درباره جشنهاي نيمه شعبان در پايتخت ايران اسلامي، و نيز بيان وامداري انقلاب اسلامي ملت ايران به آخرين پيشواي معصوم شيعه (عج) از زبان رهبر فقيد انقلاب، اختصاص داده شد.

بنابر آنچه گفته شد، مخاطب «ايام»، بيش و پيش از هركس، ملت مسلمان و شيعه ايران بوده و هست. در عين حال، از آنجا كه موضوع ايام 29 به تبيين كارنامه «بهائيت» اختصاص دارد، افراد بهائي نيز (بويژه جوانان حق پژوهي كه خود را در چارچوب القائات و تبليغات تشكيلات فرقه محصور نكرده و خواهان توسعه و تعميق آگاهيهاي خويش درباره اين آيين‌اند) مي‌توانند مخاطب اين ويژه‌نامه باشند و براي آشنايي با ديدگاه منتقدان بهائيت، و رسيدن به شناختي «واقعي و غيركليشه‌اي» از پيشينه و عملكرد رهبران فرقه (كه از بررسي عميق و گسترده مدارك و اسناد معتبر موجود: اعم از منابع بهائي و غير بهائي، ريشه مي‌گيرد)، به مطالعه دقيق اين ويژه‌نامه بپردازند. اينان، حتي مي‌توانند از صفحات آغازين ايام (ص 2 و 3) هم، دست كم براي اطلاع بيشتر از باورها و سنّتهاي هموطنان پرشمار مسلمان خويش، بهره گيرند و به اين معنا، مخاطب آن صفحات نيز باشند.

با توجه به آنچه گفتيم، مي‌توان درباره ايراد برخي از منتقدان «بهائي» ايام، كه در مقالات خويش (متأسفانه با لحني موهن و زننده) به درج مطالب مربوط به حضرت ولي عصر (عج) در صفحات آغازين ايام اعتراض كرده‌اند داوري كرد و صحت و سقم آن را معلوم ساخت.

سخن از حضرت ولي عصر (عج) در آغاز ويژه‌نامه چرا؟

يكي از منتقدان بهائي، در اعتراض به مطالب دو صفحات نخست ايام 29 مي‌نويسد: «در صفحات 2 و 3 اين ويژه‌نامه به مطالب جالبي برخوردم. اگر واقعاً هدف شما عزيزان آشنايي افراد با خصوصيات ديانت بهائي مي‌باشد، پس اين مقدمه طويل و فريب دهنده از بهر چه؟! شما با سوء استفاده از شرايط زماني و فكري برخي از مردم ] بخوانيد: اكثريت قاطع ملت ايران[ كه خود را مهيّاي مراسم روز 7 شهريور ] يعني همان نيمه شعبان معروف![ مي‌نمودند، قصد در پذيرش سريع و بي چون و چراي مطالب خويش از سوي آنان داشتيد».

به راستي، آيا ملت مسلمان ايران اين قدر آسان و سريع «فريب» مي‌خورد و آيا اين ملت بزرگ نيز (كه مخاطب «اصلي» ويژه‌نامه است) همچون جناب منتقد، مطالب اين دو صفحه را «مقدمه طويل ] ؟[ و فريب دهنده» تلقي مي‌كند؟!

بقيه مقاله فوق نيز جالب بوده و نقل و نقد آن موجب تفريح خاطر و تمدّد اعصاب نيز هست!

جناب منتقد مي‌نويسد: در صفحات 2 و 3 ايام 29، «از اتحاد و همبستگي مسلمانان شيعه ايران در قرون معاصر سخن رانده‌ايد و رمز آن را در 2 مورد، من جمله  "انتظار ظهور موعود" دانسته‌ايد. با اين تفاسير ] كذا. ظاهراً مقصود، «تفاصيل» است[، براي آنكه اين جامعه هميشه همبستگي خويش را تثبيت نمايد، امام زمان هيچ گاه نبايد ظهور نمايد، چرا كه به جهت حفظ اين اتحاد موجود، مطمئناً در صورت ظاهر شدن وي، ايشان را نابود خواهيد كرد (همان كاري كه كرديد تا به اين همبستگي ظاهري برسيد). در اين مورد نيز قضاوت با منصفين!»!

اين جناب التفات نفرموده است كه اگر امام زمان موعود شيعيان (يعني همان شخصيتي كه قرار است، بنا به وعده همه اديان ابراهيمي، طومار حاكميت طاغيان و ظالمان روزگار را براي هميشه برچيند و جهان را يكسره به زير پرچم عدل و توحيد ببرد) بيايد، لاجرم به اعتقاد شيعيان، نه تنها «همبستگي اجتماعي» گروه حق از بين نخواهد رفت، بلكه به بركت وجود آن حضرت (عج) و نابودي ظالمان و طاغيان، بيشتر هم خواهد شد، و ديگر نيازي نيست كه براي حفظ همبستگي، او را نابود سازند! (در دعاي معروف ندبه از آن حضرت با تعبير «جامع الكلمه علي التقوي» يعني گردآورنده جماعات بشري بر پايه تقوي ياد شده است و خطاب به ايشان عرضه مي‌شود كه: «متي تَرانا و نَريûك و قد نشرت لواء النصر تُريû اترانا نحفّ بك و انت تأمّ الملاî و قد ملاîت الارض عدلاً و اذقت اعدائك هواناً و عقاباً و ابرت العُداه و جحده الحق». يعني كي باشد كه تو ما را و ما تو را ببينيم و تو درفش پيروزي را برافراشته باشي و ما به گرد تو حلقه زده باشيم، در حاليكه تو پيشاروي همگان ايستاده و جهان را از وجود طاغيان و منكران حق زدوده‌اي. اين سلام مشهور نيز دقيقاً همين معاني را افاده مي‌كند: «السلام علي المهدي الذي وعد الله به الامم ان يجمع به الكلم و يلمّ به الشعث و يملاî به الارض عدلا و قسطاً»)

اگر هم شيعيان ايران، به ميرزا علي محمد باب (مهديِ موردِ ادعايِ بابيان و بهائيان) «نه» گفتند، به اين علت بود كه اساساً مشخصات روحي و رفتاري (و حتي شناسنامه‌اي)اش به «قائمِ پيروز و منصور» نمي‌خورد، بلكه عنصري منفعل و آسيب‌پذير مي‌نمود كه دوران رسالت! خويش را غالباً در زندان به سر برد، چند بار ادعا عوض كرد و توبه‌نامه نوشت، و سرانجام نيز به جوخه اعدام سپرده شد و آسمان هم به زمين نيامد. اينك نيز، پس از گذشت حدوداً يك قرن و نيم از قتل وي، هنوز طاغيان و ظالمان (در قالب سران كاخ سفيد و اسرائيل) بر جهان سيطره دارند و حتي از زمان آن «مهديِ مغلوب و مقتول»، قويتر و هارتر هم شده‌اند! و پيروانش هم با آن ظالمان روابط گرم و صميمانه دارند و لقب «سر» و نشان «نايت هود» مي‌گيرند!

با توجه به آنچه فوقاً در باره «مخاطب‌شناسي» ايام گذشت، مي‌توان به بي‌بنياديِ اشكال بهائيان به ذكر اسناد دال بر خصومت بهائيان با نيمه شعبان (مندرج در ايام 29، ص 53 ، سندهاي 4 و 5 ) پي برد.

انگيزه درج اسناد خصومت بهائيان با نيمه شعبان در ايام چيست؟

يكي از منتقدان بهائي ضمن يادداشت مورخ 20/6 /1386، با اعتراض شديد به اقدام يكي از سايتها مبني بر درج اسناد فوق مي‌نويسد: «اسناد شماره 4 و 5... ظاهراً در تبيين دايره انتظارات ايشان از جامعه بهائي در اجراي رسوم اسلامي است. مثلاً چرا بهائيها 15 شعبان را به هم يا به مسلمانان تبريك نمي‌گويند».

منتقد مزبور سپس با تعريضي توهين‌آميز به اقليتهاي رسمي كشور مي‌افزايد: «البته در مملكتي كه جامعه زرتشتي و كليمي و مسيحي‌اش ميلاد امام دوازدهم شيعيان را به حضور رهبر تبريك مي‌گويند و آرزوي فرج هرچه سريعتر امام غائب را مي‌نمايند اين انتظار نويسنده از جامعه بهائي آن قدر كه بايد، مضحك به نظر نمي‌آيد. اي مگس عرصه سيمرغ نه جولانگه توست / عرض خود مي‌بري و زحمت ما مي‌داري». (مقصود آقاي منتقد اين است كه: اين عمل زرتشتيان و كليميان و مسيحيان ايران، مانع مي‌شود كه خنده‌دار بودن! اين امر، چنانكه بايد، خود را نشان دهد!).

از شعر پاياني مطلب فوق، و كاربرد «محترمانه»! آن كه بگذريم، بايد از باب «توضيح واضحات» به عرض جناب سيمرغ برسانيم كه مقصود از درج اين اسناد در ايام 29 (و نقل آن در جاي ديگر)، نشان دادن «خصومت» عميق بهائيان با حضرت حجت ابن الحسن العسكري (عج) بوده است؛ خصومتي كه جلوه‌ها و مظاهر گوناگون دارد و در اينجا، خود را در قالب مخالفت با موضوع نيمه شعبان و مراسم بزرگداشت ولادت آن حضرت نشان داده است.

بديهي است هيچ كس توقع ندارد و نمي‌تواند هم داشته باشد كه فرقه بهائيت، براي دوازدهمين معصوم شيعه (عج) تبليغ كند يا جشن تولد بگيرد، و اگر كسي چنين توقع و انتظاري داشته باشد پيدا است كه آيين بهائيت و تضاد بنيادين آن با عقايد تشيع را نشناخته است. اما وقتي كه تشكيلات فرقه، به درج تبريك ولادت حضرت حجت بن الحسن «عج» (كه محبوب دل اكثريت قاطع ملت ايران است) در تلويزيون عمومي اين كشور اعتراض مي‌كند، ماجرا از آن توقع نابجا فراتر رفته و معلوم مي‌شود كه سران فرقه، با طرح و انعكاس اين باور اساسي و عمومي در جامعه اسلامي ــ شيعي ايران مخالفند، و اين همان واقعيتي است كه ايام 29 مي‌خواهد با درج اسناد مربوط به خصومت بهائيان با نيمه شعبان، پيرامون آن به انبوه مردم مسلمان و شيعه اين سرزمين آگاهي و هشدار دهد. بنابراين، غرض از درج اسناد مزبور، صرفاً اطلاع رساني درباره خصومت فرقه با اصل حيات‌بخش «انتظار و فرج» حضرت ولي عصر «عج» بوده است، نه مثلاً وادار ساختن اين فرقه به ارسال كارت تبريك در روز نيمه شعبان براي مسلمانان!

منتقد ديگر (يا خود همين فرد؟) در مقاله‌اي با عنوان «خواهي نشوي رسوا همرنگ جماعت باش!» در انتقاد از درج اسناد مزبور، نخست برگ برنده‌اي را زمين مي‌زند كه الحق حريف را مات مي‌كند: «نوشته‌ايد كه بهائيان به هر اقدامي دست مي‌زنند تا ياد امام غائب را از نظرها دور سازند؛ اما ره به اشتباه رفته‌ايد؛ بهائيان در تمام طول سال به ياد آن امام همام هستند و روز تولد و بعثت و شهادتش را گرامي مي‌دارند و به مراتب بيش از شما كه هزار پيرايه به او بسته‌ايد به تقدس و تنزّه او احترام مي‌گذارند. حال، اگر در اين ميان شما، طبق عادت، ميل نداريد سخني بشنويد كه آن امام ديگر غائب نيست و در حيّز ظهور مشهود گشته و عالم را به نور خويش منوّر ساخته، امري است جدا و بايد در خصوص آن به مذاكره پرداخت، نه آنكه بهائيان را دشمن امام بدانيد و به اين كشف خود بباليد»!

استدلال غريبي است! امام «زنده» شيعيان (فرزند برومند امام حسن عسكري و نرجس خاتون عليهما السلام، و متولد نيمه شعبان 255ق در سامرا، كه نزديك به 12 قرن است در پس پرده غيبت به سر مي‌برد و اگر بيايد طومار ستمگران جهان را درهم مي‌پيچد) كجا و ميرزا علي محمد شيرازي، پيشواي «مقتول» بهائيان (فرزند ميرزا رضا بزاز و فاطمه بيگم، و متولد شب اول محرم 1235ق در شيراز، كه طومار زندگيش از غيبت صغرا و كبرا خالي است و بيش از يك قرن و نيم پيش، آمد و خيلي زود هم جانش را ستاندند و ستمگران جهان هم طوري‌شان نشد) كجا؟! آن يكي شير است اندر باديه / وين يكي شير است اندر باديه!

علاوه بر اين، آن دو، تنها در نام و مشخصات فردي و شناسنامه‌اي با يكديگر تفاوت ندارند، بلكه خط وراهشان نيز يكسره با يكديگر تضاد دارد: امام غائب شيعيان مي‌آيد تا قانون قرآن و سنّت اجداد